Είναι
παρήγορο να συμβαίνει κάτι στη ζωή σου κι αμέσως να τρέχουν φίλοι και
γνωστοί να σου σταθούν, να σου πουν αυτά που θέλεις ν’ ακούσεις, να σε
στηρίξουν, να σε εμψυχώσουν, να πάρεις τα πάνω σου γενικότερα.
Δεν
είναι λοιπόν λίγες οι φορές που έχεις ακούσει: «Δεν άξιζε αγάπη μου.
Μην κοιτάς πίσω σου, απλώς προχώρα. Θα το βρει απ’ τη ζωή.» ή «Συγχώρησε
και συνέχισε τη ζωή σου. Έχεις μεγάλη καρδιά εσύ!».
Ναι,
βρε παιδιά, έχουμε μεγάλη καρδιά κάποιοι από μας, αλλά πόσο πια; Δεν
είμαστε και Θεός για να συγχωρούμε κάθε άνθρωπο που μας πληγώνει και μας
τσαλαπατά, ούτε έχουμε καρδιά αγκινάρα. Είμαστε άνθρωποι, τρωτοί σε
συναισθήματα κι αδυναμίες, γεμάτοι ανασφάλειες, πληγωμένο εγωισμό κι
απωθημένα.
