Έχουμε συνηθίσει να ακούμε μεγάλα λόγια. Κι άλλες φορές να προσπαθούμε να μαντέψουμε πίσω από τους γρίφους. Μαζοχιζόμαστε, επαναπαυόμαστε, συνηθίζουμε, γεμίζουμε το κενό της μοναξιάς μας και έπειτα πάλι από την αρχή.
Κάποιες
φορές υπομένουμε γιατί αυτό που ακούμε μας αρέσει. Λόγια που μας
ανεβάζουν, που ακούγοντας τα αισθανόμαστε όμορφα. Παρόλο που ξέρουμε
ότι είναι προσωρινά, ότι σύντομα θα ξεχαστούν όπως και εμείς για
κάποιους ανθρώπους και αυτοί για εμάς.
Δενόμαστε από τα λόγια τους και νομίζουμε ότι είναι πραγματικά κάτι διαφορετικό.