Το σύνδρομο του καρπιαίου λεμονιού

«Να βάλω λεμόνι;» ρώτησε ο Ψηλός ενώ ήδη είχε στίψει το

 μισό Άργος του Δημάκη στα κοψίδια που ήταν στο μέσον του τραπεζιού. «Ο καθένας στα δικά του» προσπάθησα να τον προλάβω αλλά ήταν ήδη αργά.


Ο λεμονοχυμός μαζί με τα ζωηρά κουκούτσια είχαν ήδη εκχυμωθεί περνώντας πάνω από το δέρμα του πίσω μέρους της παλάμης του, λίγο καρπό, τρίχα και τέλος στον στόχο.  Και να μην έγινε έτσι, έτσι φάνηκε
Ο φυσικοθεραπευτής μάγος της παρέας κ. Κανελλόπουλος ονόμασε την παλιά αγωνία μου (η νέα είναι αν θα βρίσκουμε προσεχώς κοψίδια ή τρώμε τις λεμονόπουπες): Σύνδρομο καρπιαίου λεμονιού κατά το "σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα".
Γιατί ο Έλληνας έχει αυτή την τάση να "λεμονήσει" (κατά το ...) το κρέας με το που φτάσει στο τραπέζι λές και κατουρά σαν σκύλος την επικράτεια του;
«Το λεμόνι κάνει καλό» είναι το επιχείρημα. Που να δείς τα ραντίσματα της φλούδας που πέφτουνε στο κρέας κατά το λεβέντικο χουφτοζούληγμα.
Δεν είμαι υποχόνδριος απλά θέλω να δοκιμάσω πρώτα το κρέας στην φυσική του εκδοχή, μετά με λεμόνι και σίγουρα όχι λεμόνι με τα δερματικά κύτταρα του Ψηλού ή του Μηνά.
Παιδιά δεν έχει πολλά θέματα σήμερα και αναδείξαμε το παρόν. Τηνα γάπη μου σε όλη την ομάδα.