«Αυτή η κυβέρνηση ζήτησε σημαντικές θυσίες από τον λαό και δεν μπορεί να διακινδυνεύσει να χαθούν τα προσδοκόμενα οφέλη από τις θυσίες αυτές».
Με το επιχείρημα αυτό ο ιταλός πρωθυπουργός κ. Μάριο Μόντι ανακοίνωσε στον δήμαρχο της Ρώμης κ. Αλεμάνο και στον επικεφαλής της επιτροπής διεκδικήσης των Ολυμπιακών του 2020 κ. Μάριο Πεσκάντε την άρνησή του να υποστηρίξει την ιταλική υποψηφιότητα. Το «όχι» του κ. Μόντι ματαίωσε τα σχέδια για τη «Ρώμη 2020» που υποστήριζαν εκτός από τη δημοτική αρχή της ιταλικής πρωτεύουσας, η Ιταλική Ολυμπιακή Επιτροπή (CONI) και η Ενωση Ιταλών Βιομηχάνων (Confidustria).
Το ιταλικό δημόσιο θα ήταν υποχρεωμένο να καταβάλει αρχικά 8,2 δισ. ευρώ, έχοντας στη συνέχεια κέρδη 3,5 δισ. ευρώ, γεγονός που θα κατέβαζε στα 4,7 δισ. ευρώ το «φέσι» για τον κρατικό προϋπολογισμό, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό της επιτροπής διεκδίκησης. Ο ιταλός πρωθυπουργός δεν πείστηκε όμως θεωρώντας ότι «ξεπεράσαμε ίσως τις πιο σημαντικές δυσκολίες, αλλά οι αναταράξεις δεν μας επιτρέπουν να αγνοήσουμε αυτή τη δύσκολη κατάσταση αν θέλουμε να οδηγήσουμε με υπευθυνότητα την Ιταλία».
Στο «πλευρό» του Μόντι βρέθηκε ακόμη και ο ηγέτης της Κομμουνιστικής Ανασυγκρότησης – Ομοσπονδία της Αριστεράς κ. Πάολο Φερέρο ο οποίος δήλωσε ότι «η υποψηφιότητα της Ρώμης θα ήταν μια ακόμη ευκαιρία δισεκατομμυριών ευρώ για τους κερδοσκόπους σε βάρος των πολιτών που πληρώνουν ήδη τα μέτρα λιτότητας της παρούσης και της προηγούμενης κυβέρνησης».
Αντίθετα ο πρόεδρος της Ενωσης Βιομηχάνων του Λάτσιο κ. Αουρέλιο Ρετζίνα είχε επισημάνει ότι «ο Μόντι πρέπει να εκμεταλλευθεί αυτή την ευκαιρία για την ανάπτυξη για να αποφύγουμε ένα φαύλο κύκλο.» χαρακτηρίζοντας τους Ολυμπιακούς «μεγάλη ευκαιρία».
Η αρνητική εμπειρία της «Αθήνας 2004» μέτρησε στη ζυγαριά του κ. Μόντι. Το ελληνικό κράτος είχε ξοδέψει ευρώ (αφαιρουμένων των εσόδων) 7,2 δισ. ευρώ _8,8 δισ. ευρώ σε σημερινές τιμές_ ενώ ο ιδιωτικός τομέας είχε συμβάλει με μόλις 1,7 δισ. ευρώ στα έξοδα των αγώνων. Ο συνολικός προϋπολογισμός της «Ρώμης 2020» υπολογίζονταν σε 9,8 δισ. ευρώ, εκ των οποίων ο ιδιωτικός τομέας θα συνέβαλε με μόλις 1,6 δισ. ευρώ. Διαφορετικό ήταν το μοντέλο της «Βαρκελώνης 1992» όταν το Δημόσιο ξόδεψε 3,2 δισ. ευρώ και ο ιδιωτικός τομέας 2,8 δισ. ευρώ προσφέροντας ένα πιο ισοσκελισμένο μοντέλο ενώ το «Λονδίνο 2012» υπολογίζεται ότι θα ξοδέψει 13,5 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 11,1 δισ. ευρώ ο δημόσιος τομέας και τα 2,4 δισ. ευρώ ο ιδιωτικός.
