Συγκεκριμένα, ο κ. Μάτης αναφέρει πως «όταν ανατέθηκε η μελέτη του δεύτερου μέρους της ανάπλασης της παραλίας, περιελάμβανε ως υποχρέωση την πρόβλεψη για διευκόλυνση της εξόδου των οχημάτων από την υποθαλάσσια αρτηρία. Η συγκεκριμένη πρόβλεψη επιβάρυνε τον προϋπολογισμό του έργου, διότι απαιτούσε ειδική κατασκευή».
Όπως επισημαίνει ο κ. Μάτης, «το έργο της υποθαλάσσιας, όμως, ακυρώθηκε με δικαστική απόφαση. Η οριστική κατάργηση του έργου επήλθε με το συμβιβασμό ανάμεσα στο ελληνικό δημόσιο και τον ανάδοχο, με την οποία ο δεύτερος αποζημιώθηκε, δηλαδή επιβαρυνθήκαμε όλοι μας με 70 εκ. ευρώ, επειδή το έργο δεν θα γινόταν. Ο συμβιβασμός έγινε το Σεπτέμβριο του 2010 επί διοικήσεως Παπαγεωργόπουλου. Το άνοιγμα των προσφορών έγινε στις 17 Φεβρουαρίου 2011, επί διοικήσεως Μπουτάρη. Η μελέτη για την οποία κατατέθηκαν προσφορές, ΕΞΙ μήνες μετά από την ακύρωση του έργου, περιελάμβανε την πρόβλεψη της υποθαλάσσιας, με αποτέλεσμα σήμερα να πρέπει να κατασκευαστεί ένα μέρος της ανάπλασης με τέτοιο τρόπο που να διευκολύνει ένα έργο που δεν θα γίνει».
Ο κ. Μάτης σημειώνει ότι «όπως είναι γνωστό η διαχειριστική αρχή αρνείται κάθε τροποποίηση του έργου. Τα ερωτήματα είναι απλά, οι απαντήσεις επείγουσες:
Ποιος έπρεπε να δώσει την εντολή για αλλαγή;
Γιατί δεν την έδωσε;
Τι θα τώρα για να αλλάξει η μελέτη;
Θα αναπλασθεί η παραλία με πρόβλεψη για την υποθαλάσσια;
Πόσο επιπλέον κοστίζει η συγκεκριμένη πρόβλεψη;
Οι απαντήσεις και οι παρεμβάσεις επείγουν!», καταλήγει στη δήλωσή του ο Χρήστος Μάτης.
Όσο εξωφρενικό και αν είναι περίπου 1,5 χρόνο μετά την ακύρωση του έργου της υποθαλάσσιας αρτηρίας στη Θεσσαλονίκη, εξακολουθούμε να την πληρώνουμε…
Το θέμα αναδεικνύει ο επικεφαλής της παράταξης «Ενεργοί Πολίτες – Οικολογία στην Πράξη», Χρήστος Μάτης.Συγκεκριμένα, ο κ. Μάτης αναφέρει πως «όταν ανατέθηκε η μελέτη του δεύτερου μέρους της ανάπλασης της παραλίας, περιελάμβανε ως υποχρέωση την πρόβλεψη για διευκόλυνση της εξόδου των οχημάτων από την υποθαλάσσια αρτηρία. Η συγκεκριμένη πρόβλεψη επιβάρυνε τον προϋπολογισμό του έργου, διότι απαιτούσε ειδική κατασκευή».
Όπως επισημαίνει ο κ. Μάτης, «το έργο της υποθαλάσσιας, όμως, ακυρώθηκε με δικαστική απόφαση. Η οριστική κατάργηση του έργου επήλθε με το συμβιβασμό ανάμεσα στο ελληνικό δημόσιο και τον ανάδοχο, με την οποία ο δεύτερος αποζημιώθηκε, δηλαδή επιβαρυνθήκαμε όλοι μας με 70 εκ. ευρώ, επειδή το έργο δεν θα γινόταν. Ο συμβιβασμός έγινε το Σεπτέμβριο του 2010 επί διοικήσεως Παπαγεωργόπουλου. Το άνοιγμα των προσφορών έγινε στις 17 Φεβρουαρίου 2011, επί διοικήσεως Μπουτάρη. Η μελέτη για την οποία κατατέθηκαν προσφορές, ΕΞΙ μήνες μετά από την ακύρωση του έργου, περιελάμβανε την πρόβλεψη της υποθαλάσσιας, με αποτέλεσμα σήμερα να πρέπει να κατασκευαστεί ένα μέρος της ανάπλασης με τέτοιο τρόπο που να διευκολύνει ένα έργο που δεν θα γίνει».
Ο κ. Μάτης σημειώνει ότι «όπως είναι γνωστό η διαχειριστική αρχή αρνείται κάθε τροποποίηση του έργου. Τα ερωτήματα είναι απλά, οι απαντήσεις επείγουσες:
Ποιος έπρεπε να δώσει την εντολή για αλλαγή;
Γιατί δεν την έδωσε;
Τι θα τώρα για να αλλάξει η μελέτη;
Θα αναπλασθεί η παραλία με πρόβλεψη για την υποθαλάσσια;
Πόσο επιπλέον κοστίζει η συγκεκριμένη πρόβλεψη;
Οι απαντήσεις και οι παρεμβάσεις επείγουν!», καταλήγει στη δήλωσή του ο Χρήστος Μάτης.
