Από μικρή μου άρεσαν τα παραμύθια. Όπως σε όλους μας άλλωστε.
Πιτσιρικάδες
ήμασταν και ζωντάνευαν στα μάτια μας γενναίοι ιππότες, ρομαντικές
πριγκιποπούλες, έξυπνα ζώα με ανθρώπινη φωνή και μαγικά τζίνι σε
λυχνάρια.
Δεν
ξέρω για σας αλλά εγώ πάντα αναρωτιόμουν για το συγγραφέα. Θαύμαζα
εκείνο το λαμπρό κεφάλι που κατέβαζε τέτοιες ιδέες. Καμάρωνα εκείνο το
μυαλό που γεννούσε ήρωες κι έπλεκε τις ιστορίες τους.
Κάτι που για να είμαι ειλικρινής δεν το κάνω σήμερα. Τους σύγχρονους παραμυθάδες δεν τους θαυμάζω καθόλου!
Βλέπεις
πέρα από τους κλασικούς της ιστορίας, τον Αίσωπο, τον Άντερσεν, τους
Γκριμ και πόσους ακόμη, η ζωή εμφανίζει εξέλιξη. Έτσι έχουμε και τους
απατεώνες που αρέσκονται να πλάθουν ιστορίες για το κοινό τους. Μόνο που
αυτό το άτυχο κοινό δεν έχει ιδέα πως εξαπατάται.