Η δικαιολογία «δεν χωρίζω για τα παιδιά» μπάζει νερά από παντού.
Τι να λέμε τώρα; Ψυχολόγοι και αηδίες.
«Όταν τα παιδιά ενηλικιώνονται και φεύγουν από το σπίτι είναι φυσιολογικό να νιώθετε κενό και θλίψη».
Είχαμε
λέει προσηλωθεί τόσα χρόνια με τον άντρα μου σε έναν συγκεκριμένο στόχο
και τώρα που αυτός επετεύχθη χάσαμε τις ισορροπίες μας.
Τώρα
θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση μας, να δουλέψουμε με τα
συναισθήματά μας, να βρούμε δραστηριότητες να κάνουμε μαζί, να βγούμε
ακόμα και ραντεβού, να ερωτευτούμε από την αρχή. Έτσι είπε η κυρία
«αηδίες» και μετράω το δεύτερο πενηντάευρο που πετάω και υπόσχομαι να
είναι το τελευταίο.