Από τον Όμηρο ως τον Ηρόδοτο η
αρχή αυτή αναφέρεται σαν εκείνο το αιώνιο συναίσθημα που υψώνεται σαν
φράγμα μπροστά στο κενό και την ανηθικότητα, σαν φύλακας με πύρινο σπαθί
στη συνείδηση των ανθρώπων, που εκείνος που το παραβιάζει διαπράττει ύβριν στα μάτια των θεών και διώκεται.
Με την πάροδο των χρόνων το συναίσθημα αυτό θεοποιήθηκε και στη συνέχεια ανθρωποποιήθηκε σε μια θεά μοιραία και τιμωρητική. Τη Νέμεση.
Επομένως συσχετίζοντας τη Νέμεση με το Κάρμα πρέπει να το κάνουμε μέσα από τον τριπλό της χαρακτήρα ως Νέμεση-Αδράστεια-Θέμις.
Ποιες ήταν όμως αυτές οι θεές στο πάνθεο των αρχαίων Ελλήνων;
Για
την Αδράστεια αναφέρει ο Ερμείας : τρείς νύχτες αναφέρει ο Ορφέας εκ
των οποίων η πρώτη παραμένει σε αυτόν η δε τρίτη προχωρά έξω από τη
μεσαία. Η πρώτη λέγεται ότι έχει μαντική ικανότητα, η δεύτερη η μεσαία ονομάζεται σεβαστή και η τρίτη λέγεται ότι γεννά τη δικαιοσύνη.
.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)

.jpg)




.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)


.jpg)


.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)


.jpg)
.jpg)

.jpg)

.jpg)


.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)




.jpg)