Όταν
έχεις κάποιον δίπλα σου τα θεωρείς όλα δεδομένα, όλα αυτονόητα. Περνάς
πράγματα και καταστάσεις βιαστικά, γιατί ξέρεις ότι την επόμενη στιγμή,
ότι κι αύριο θα είναι πάλι εδώ.
Δεν τηλεφωνείς καθημερινά, γιατί είσαι «πιεσμένος κι αγχωμένος» δεν έχεις χρόνο «ούτε να δεις τον εαυτό σου», πολύ περισσότερο να περάσεις από το πατρικό σου σπίτι να πεις μια καλημέρα στον πατέρα σου και στη μάνα σου,
να
δεις αν είναι καλά και αν χρειάζονται κάτι από σένα, να πας να πιεις
ένα καφέ, ρε αδερφέ, με τον πατέρα σου και να μιλήσετε σαν φιλαράκια
περί ανέμων και υδάτων. Ούτε αυτό…






























.png)













