Ας
το επαναλάβουμε λοιπόν: Ακόμη κι αν το παρόν είναι καλύτερο από το
παρελθόν, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να επεξεργαστούμε το πένθος.
Γι’ αυτό λέω ότι πρέπει να μάθουμε πώς να περνάμε αυτόν τον δρόμο: δρόμο των απωλειών. Πρέπει να μάθουμε να θεραπεύουμε τα τραύματα
που προκαλούνται όταν αλλάζει κάτι, όταν φεύγει κάποιος, όταν μια
κατάσταση φτάνει στο τέλος της, όταν δεν έχω πια αυτό που είχα ή
νόμιζα...
πως
είχα (αφού δεν έχει καμιά σημασία αν το είχα πραγματικά ή δεν το είχα).
Το πένθος είναι επίσης αναγκαίο για την επεξεργασία της απώλειας που
συνεπάγεται η ακύρωση ενός σχεδίου, η ματαίωση ενός ευσεβούς πόθου, η
απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν θα αποκτήσω ποτέ αυτό που περίμενα ή
λαχταρούσα να αποκτήσω μια μέρα.
.webp)







.webp)
.jpg)
.jpg)
.webp)



.jpg)
.jpg)
.webp)







.webp)



.jpg)


.jpg)

.jpg)
.webp)




.jpg)

.jpg)
.jpg)
.webp)