Όταν μιλώ σε έναν άλλον άνθρωπο, δεν το κάνω «για να ξεφορτώσω...»
Το κάνω, «για να ακούσω» τι λέω ο ίδιος, τι νιώθω, τι θέλω....
Το κάνω, γιατί έτσι μπορώ και «με βλέπω...»
Το
κάνω όμως επίσης, για όλα αυτά που «ερεθίζονται» μέσα μου από τα λόγια
του άλλου που έχει ακούσει το θέμα μου, διότι «δονούν» εντός μου, κάτι,
που και πάλι αφορά εμένα, και που δεν θα το είχα δει αν δεν μου το έλεγε
(με όλο αυτό να προκύπτει, χωρίς να το προκαλώ, κι αυτό είναι και «το
μαγικό»).
Όχι
με την έννοια πως ότι κι αν ακούσω θεωρώ ότι ισχύει, αλλά με την
έννοια, πως κοιτώ, το «πώς» είμαι, σε σχέση με αυτό. «Που» βρίσκομαι σε
σχέση με αυτό; Ισχύει; Σε ποιο βαθμό; Πότε; Ή αυτό καθ’ αυτό μου είναι
αδιάφορο, αλλά με παραπέμπει σε κάτι άλλο βαθύτερα κρυμμένο;
Συνήθως
εμείς οι άνθρωποι, βλέπουμε πολύ επιφανειακά, και λειτουργούμε εντελώς
αντανακλαστικά, όλα όσα θεωρούμε «μας προκαλούν» (φταίνε) οι άλλοι.