Η χειρότερη στιγμή της ημέρας ήταν αυτή.
Όταν η μαμά σε σκέπαζε, σε φιλούσε, σου έλεγε καληνύχτα και βγαίνοντας
απ’ το δωμάτιο έσβηνε το φως. Και ξαφνικά όλα τα ροζ συννεφάκια του
δωματίου σου γίνονταν μαύρα, έτοιμα για καταιγίδα, η αστερόσκονη γινόταν
χαλάζι, η Πεντάμορφη κακιά μάγισσα και ο Πρίγκιπας ένας φοβερός δράκος
που έβγαζε φωτιές απ’ το στόμα.
Το φοβόσουν το σκοτάδι,
τα μεταμόρφωνε όλα σε τρομακτικά, άγνωστα και παγωμένα. Αυτό το πηχτό
μαύρο σύννεφο, που ήταν το ίδιο με ανοιχτά ή με κλειστά τα μάτια, σε
έκανε να βουρκώνεις και να μετράς ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, ως το
δέκα, γιατί δεν ήξερες παραπάνω, τα δευτερόλεπτα που γίνονταν λεπτά, που
γίνονταν ώρες ώσπου να ξημερώσει.







.jpg)

.jpg)











.jpg)


.jpg)






.jpg)


.jpg)


.jpg)

.jpg)
