Έάν
καθήσουμε νά τό σκεφτοϋμε, έμείς τά άνθρώπινα όντα είμαστε παράξενα
πλάσματα. Άν καί είναι μέσα στίς δυνατότητές μας νά κάνουμε τή ζωή μας
κάτι τό μεγαλειώδες, όλοι μας σχεδόν είμαστε προετοιμασμένοι νά δεχθούμε
τήν άρρώστια καί άκόμα νά καυχηθοΰμε γι’ αύτήν.
Αρκετοί
τήν έχουν σάν κύριο θέμα συζήτησης. Πιό συχνά στο λεωφορεΐο, στό τρένο,
στό έστιατόριο ή στό έργοστάσιο άκοΰμε μιά ζωηρή συζήτηση καί σύντομα
μαθαίνουμε ότι ό ένας έχει άρτηριοσκλήρωση ένώ ό άλλος άρθριτικά.
Καί
ένας τρίτος, γιά νά μή φανεί ότι μένει πίσω άπό τέτοια άριστοκρατικά
συμπτώματα, καυχιέται γιά τον διαβήτη, τή νεφροπάθεια ή την ήπατική νόσο
του. Είναι σάν νά άκούς συγγραφείς νά καυχώνται γιά τό πόσο άσχημα
γράφουν!




.jpg)
.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)

.jpg)




.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)


.jpg)


.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)


.jpg)
.jpg)

.jpg)

.jpg)


.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)