Πόσες
φορές έχεις κλάψει, πονέσει ή και σχεδόν τρελαθεί για κάτι που
τελείωσε; Για κάτι που δεν ήθελες να τελειώσει; Σίγουρα όχι μια και δυο.
Ποιος όμως πέρασε από αυτό το αβάσταχτο φαινομενικά αλλά και βιωματικά
γεγονός; Εσύ; Το εγώ σου; Η ψυχή σου;
Ποιο
κομμάτι σου στ’ αλήθεια ήταν εκείνο που δεν μπορούσε να αποδεχτεί τη
νέα πραγματικότητα; Κι ο πόνος, ήταν για αυτό που χάθηκε, ή για το όποιο
αύριο που πίστεψε το μυαλό σου πως θα ‘ρχόταν;
Πρόσφατα
συνάντησα μια υπέροχη ομιλία του Ραλφ Σμαρτ την οποία σε γενικές
γραμμές θα μεταφέρω σε ελεύθερη κατά σημεία μετάφραση με κάποια σχόλια.
Μία ομιλία με τόση ουσία, σαν ένα απόσταγμα σοφίας και χρόνου, χαράς και
πόνου, αλλά κυρίως επίγνωσης.


.jpg)


.jpg)


.jpg)



.jpg)

.jpg)





