Σελίδες

Ετικέτες

24/7/17

Ζόραν Σλίσκοβιτς: "Εκλαιγα όταν έφυγα από την ΑΕΚ"




Υπάρχουν μεταγραφές, που ξεσηκώνουν και μόνο στο άκουσμα τους...
Παίκτες που ήρθαν για την ΑΕΚ και λατρεύτηκαν πριν καν πατήσουν το πόδι τους στο γήπεδο, χωρίς να έχουν πάντα ανάλογα αποτελέσματα. Υπάρχουν και εκείνοι που κέρδισαν την αγάπη του κόσμου. Εκείνοι που έδειξαν μόνο μέσα στο χορτάρι ποιες είναι οι ικανότητες τους. Όπως ο Ζόραν Σλίσκοβιτς. Σε δύο χρονιές, είχε 73 ματς με τη φανέλα της ΑΕΚ, σκοράροντας 30 φορές! Κέρδισε δύο πρωταθλήματα, χάρισε μοναδικές στιγμές και έγινε ένας παίκτης που αγαπήθηκε με ένταση και αγάπησε με πάθος την ΑΕΚ.

Γι’ αυτό και σήμερα, 23 ολόκληρα χρόνια από την τελευταία φορά που φόρεσε την «κιτρινόμαυρη» φανέλα, ο Ζόραν μιλά με καημό, με καψούρα, με λατρεία για την ΑΕΚ και τον κόσμο της.

Θυμάται στο enwsi.gr κάθε μικρή και μεγάλη στιγμή της διετίας που ήταν μέλος της ομάδας, μιλά με ενθουσιασμό για οτιδήποτε του θυμίζει την ΑΕΚ του. Κομμάτι της καρδιάς και της ζωής του, που κουβαλά παντού μαζί του. Ταξιδέψτε μαζί μας, με έναν άνθρωπο που είναι παθολογικά ερωτευμένος με όσα κρύβει μέσα η μαγεία της ΑΕΚ.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΛΟΥΖ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΜΠΙΟΝΑΤΟ, Η ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΣΤΗΝ ΑΕΚ


Πως ήταν η ενασχόληση σου με το ποδόσφαιρο; Ποια πορεία είχες μέχρι να φτάσεις στην ΑΕΚ;

«Η πρώτη ομάδα που ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο, ήταν η Ζελέζνιτσαρ. Σπουδαία ομάδα, στο ποδόσφαιρο της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. Ξεκίνησα να παίζω το 1986. Μετά έφυγα από εκεί και μετακινήθηκα στη Ντιναμό Ζάγκρεμπ».
Αρα, από μικρός σε μεγάλες ομάδες και με υψηλούς στόχους;

«Ναι, αλήθεια είναι. Ειδικά η Ντιναμό Ζάγκρεμπ είναι μεγάλη ομάδα. Επαιζα σε μια περίοδο που ήμουν μαζί με τον Προσινέτσκι. Εκεί δεν έμεινα πολύ. Έναν χρόνο και μετά ήρθε η πρόταση της ΑΕΚ και ήρθα στην Ελλάδα. Μετά Πανηλειακός και ξανά πίσω στη Ντιναμό».


Ηρθες στην ΑΕΚ στα 26 σου. Μέχρι τότε είχαν υπάρξει άλλες προτάσεις από το εξωτερικό για εσένα;

«Όταν ήμουν στη Ντιναμό Ζάγκρεμπ είχε υπάρξει έντονο ενδιαφέρον από την Τουλούζ. Οι Γάλλοι με ήθελαν, είχαν υπάρξει συζητήσεις, αλλά δεν προχώρησε. Αλλά δεν προχώρησε η υπόθεση, γιατί ξέσπασε ο πόλεμος και διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία. Ηταν πολύ ταραγμένη περίοδος και δεν μπορούσαν να προχωρήσουν τα πράγματα. Αμέσως μετά βέβαια, προέκυψε και ενδιαφέρον από την Κρεμονέζε, που εκείνη την εποχή έπαιζε στο Καμπιονάτο. Αλλά την ίδια περίοδο, η Ντιναμό έδωσε τον Μπόμπαν στη Μίλαν και τον Σούκερ στη Σεβίλλη και μου ζήτησαν να παραμείνω για να μείνει η ομάδα σε καλό επίπεδο. Ετσι έμεινα έναν χρόνο. Ηταν περίεργη χρονιά. Το πρωτάθλημα δεν μπορούσε να γίνεται κάθε εβδομάδα. Κάποιες φορές παίζαμε, κάποιες όχι με τον πόλεμο και όλο το κακό. Ηταν πολύ δύσκολες μέρες. Εμεινα έναν χρόνο και μετά ήρθε η πρόταση της ΑΕΚ, που φτάσαμε σε συμφωνία».


ΟΙ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΓΕΒΙΤΣ, Η «ΚΟΝΤΡΑ» ΜΕ ΛΟΥΚΙΤΣ ΚΑΙ ΙΒΙΤΣ


Το ενδιαφέρον της ΑΕΚ πως προέκυψε για εσένα; Με ποιον είχες επαφές εκείνη την περίοδο;

«Με τον Μπάγεβιτς. Εκείνος μιλούσε συνεχώς με τον μάνατζερ μου. Η ΑΕΚ ήθελε εκείνη την περίοδο έναν σέντερ φορ και μου μεταφέρθηκε πως άρεσε η περίπτωση μου. Ο μάνατζερ μου με ρώτησε αν θέλω να πάω στην ΑΕΚ και εγώ δεν είχα καμία αντίρρηση. Ο Μπάγεβιτς ήξερε για εμένα και ποιος ήμουν».
Εσύ ήξερες κάτι για την ΑΕΚ πριν φορέσεις τη φανέλα της;

«Ηξερα. Τότε δεν είχαμε όσα υπάρχουν σήμερα, αλλά διάβαζα στις εφημερίδες. Ηξερα για τον Μπάγεβιτς, ποιος ήταν και τι είχε καταφέρει. Και βέβαια, ήξερα καλά τον Σαμπανάντζοβιτς. Ημασταν συμπαίκτες στη Ζελέζνιτσαρ, ήμασταν καλοί φίλοι και είχαμε επαφή. Παίξαμε δύο χρόνια μαζί, πριν πάει ο Σαμπανάντζοβιτς στον Ερυθρό Αστέρα».



Εκείνο το καλοκαίρι η ΑΕΚ ενδιαφερόταν για δύο συμπατριώτες σου: τον Λούκιτς που ήταν πρώτος σκόρερ και τον Ιβιτς, που ήταν το ανερχόμενο ταλέντο. Ενιωθες ανταγωνισμό με αυτούς;

«Δεν είχα απόλυτη γνώση όσων συνέβαιναν. Δεν με ενδιέφερε κιόλας. Αυτό που ξέρω είναι πως το επόμενο καλοκαίρι, όταν είχα ήδη έναν χρόνο στην ομάδα, πάλι υπήρχαν σενάρια για αντικατάσταση μου. θυμάμαι, πως είχαμε πάει σε ένα τουρνουά στην Ξάνθη. Ημασταν εμείς, η Ξάνθη, η αγγλική Πόρτσμουθ και μια ομάδα που δεν θυμάμαι. Τότε είχε έρθει να παίξει μαζί μας ο Λούκιτς. Χωρίς συμβόλαιο, μόνο για δοκιμή, για να δείξει τι μπορούσε να κάνει. Εκεί ήμουν ο καλύτερος σκόρερ. Εβαλα τρία γκολ κόντρα στην Πόρτσμουθ. Δεν μπορούσαν να με αλλάξουν έπειτα από αυτό. Το ζήτημα προέκυψε το καλοκαίρι του ’94, όταν η ΑΕΚ ήθελε να πάρει έναν μεσοεπιθετικό. Στην επίθεση είχε Κωστή, Δημητριάδη και ήρθε και ο Σαραβάκος. Τότε είχα πρόταση από την ΑΕΚ να φύγω ένα χρόνο ως δανεικός και να γυρίσω πίσω, όταν θα άλλαζε ο κανονισμός για τους ξένους και θα επιτρέπονταν τέσσερις για κάθε ομάδα. Αλλά εγώ δεν ήθελα, γιατί στη δεύτερη χρονιά μου, είχα πάει πολύ καλά. Με πείραξε τότε. Αλλά ήταν λάθος μου. Επρεπε να υπογράψω νέο συμβόλαιο, να φύγω και να επιστρέψω. Πήγα τελικά στον Πανηλειακό, βοήθησα να ανέβει στην Α’ Εθνική και μετά ο Βέλιμιρ Ζάετς με κάλεσε να γυρίσω πίσω στη Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Πήρα άλλα δύο πρωταθλήματα και δύο κύπελλα. Εγώ πήρα πέντε πρωταθλήματα στη σειρά, δεν είναι λίγο».


ΕΒΓΑΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΞΟΔΕΨΕ Η ΑΕΚ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ


Στην αρχή ένιωσες αμφισβήτηση από τον κόσμο; Υπήρχε παγωμάρα για τη μεταγραφή σου;

«Είναι αλήθεια, πως στην αρχή όλοι ήταν μαζεμένοι. Το ήξερα. Αλλά για εμένα ήταν λογικό. Εγώ δεν ήμουν μεγάλο όνομα. Ηρθα σε μια νέα χώρα, δεν ήξερα τη γλώσσα, δεν ήξερα τίποτα. Χρειαζόμουν λίγο καιρό. Κάθε παίκτης που αλλάζει ομάδα και χώρα, χρειάζεται λίγο χρόνο προσαρμογής. Εγώ δεν τον είχα στην ΑΕΚ. Πολλοί έλεγαν, ποιος είναι αυτός. Υπήρχαν αμφιβολίες. Οι εφημερίδες έβγαζαν αμφισβήτηση. Ηταν δύσκολη περίοδος για εμένα τότε».


Οι πρώτες εικόνες που έχεις από την ΑΕΚ και την Ελλάδα, ποιες είναι;

«Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι, ήταν η πολλή ζέστη. Πολλή ζέστη φίλε. Ανάσα δεν μπορούσα να πάρω. Μέσα στην ομάδα ήξερα τον Μπάγεβιτς και τον Σαμπανάντζοβιτς, αλλά ήμουν ένας ξένος μόνος σε μια νέα χώρα. Στην αρχή όλοι έχουν προβλήματα. Μέχρι και ο Σαμπανάντζοβιτς στην αρχή, είχε πολλά. Δεν ξέρω να σου πω την αλήθεια τι περιμένουν από κάθε παίκτη. Να βάζει γκολ σε κάθε παιχνίδι; Να περνάει όλη την αντίπαλη ομάδα μόνος του; Εγώ τότε ήμουν μια φτηνή επιλογή, ίσως η πιο φτηνή, που μπορούσε να κάνει η ΑΕΚ. Η ομάδα δεν πλήρωσε πολλά. Εάν είχε να διαθέσει εκατομμύρια, δεν θα έπαιρνε εμένα, αλλά κάποιον μεγαλύτερο παίκτη, με πιο δυνατό όνομα. Αλλά τα λεφτά που έδωσε η ΑΕΚ για εμένα, τα πήρε πίσω και με το παραπάνω».


Οι σχέσεις σου με τον Μπάγεβιτς πως ήταν;

«Καλές σχέσεις είχαμε. Με βοήθησε στην αρχή. Ποτέ δεν μου είπε κάτι κακό. Πάντα προσπαθούσε να με βοηθήσει, να πει μια καλή κουβέντα, να πει: “Εντάξει Ζόραν, προχωράμε”. Αλλά μετά εγώ ανέβηκα, βρήκα τον εαυτό μου και δεν χρειαζόμουν βοήθεια. Μετά και ο κόσμος άρχισε να πιστεύει σε εμένα. Η ομάδα, οι συμπαίκτες μου άρχισαν να πιστεύουν σε εμένα. Όλα αυτά, άλλαξαν τη δική μου ψυχολογία. Όταν έμπαινα μέσα, έδινα το 100%. Ο κόσμος, οι συμπαίκτες μου, όλοι πίστευαν πια σε εμένα».
Ως προπονητής πως ήταν; Σκληρός, αυστηρός, προκαλούσε σεβασμό στην ομάδα;

«Ηταν σκληρός. Δεν έβριζε ποτέ, αλλά όταν μιλούσε στα αποδυτήρια είχε σεβασμό. Ελεγε στον κάθε παίκτη τα σημεία που έπρεπε να διορθώσει. Δεν είχαμε μεγάλο άγχος από τον Μπάγεβιτς. Δουλέψαμε τα σημεία που έπρεπε. Ηταν σημαντικό πως η ομάδα έδινε σε κάθε ματς το 100% από αυτό που μπορούσε».
Σε βάραινε πως ήρθες για να αντικαταστήσεις τον Μπατίστα;

«Ηταν και αυτός ένας λόγος που υπήρχε βάρος πάνω από εμένα. Ο κόσμος αγάπησε πολύ τον Μπατίστα και ίσως να έβλεπαν εμένα σαν εκείνο. Αλλά αυτό που μετράει, είναι πως εγώ πήρα ακόμα δύο πρωταθλήματα. Αυτό τα λέει όλα».


ΜΕΓΑΛΟΣ Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ Ο ΜΑΝΩΛΑΣ


Η συνεργασία με τον Δημητριάδη πως ήταν;

«Ο Δημητριάδης ήταν μεγάλος παίκτης. Ηταν πολύ καλός στη θέση που έπαιζε. Καθαρός επιθετικός, που ήθελε να παίζει μέσα στην περιοχή. Εγώ δεν ήμουν καθαρός φορ. Μου άρεσε να πηγαίνω στα άκρα, να περνάω τον αντίπαλο. Δεν ήμασταν ίδιοι παίκτες».


Θεωρείς πως το σύγχρονο ποδόσφαιρο απαιτεί παίκτες με τα χαρακτηριστικά που είχες εσύ;

«Το ποδόσφαιρο αλλάζει. Από τη μέρα που ξεκίνησα να παίζω, ήθελα να έχω ελευθερία κινήσεων και δεν μου άρεσε να παίζω μόνο μέσα στην περιοχή. Μου άρεσε να πηγαίνω πίσω για να πάρω την μπάλα, να κάνω ντρίπλα. Ηθελα να έχω όλο το γήπεδο για εμένα. Τώρα, έχει αλλάξει. Δεν υπάρχουν τόσες πολλές ντρίπλες, κράτημα της μπάλας. Πρέπει να τη δίνεις με τη μία, γρήγορα, να κάνεις συνεχώς κίνηση».


Η ΑΕΚ εκείνης της εποχής ξεχώρισε επειδή ήταν πρώτα απ’ όλα ομάδα ή έτυχε να συγκεντρώσει μεγάλους ποδοσφαιριστές;

«Και τα δύο. Η ΑΕΚ είχε τεράστιους ποδοσφαιριστές. Είχε τον Μανωλά που ήταν πολύ μεγάλος παίκτης. Εχω παίξει με Προσινέτσκι, Σαμπανάντζοβιτς, Στάνιτς, παίκτες που έπαιζαν στην εθνική Γιουγκοσλαβίας. Ο Μανωλάς ήταν σπουδαίος, ένας από τους καλύτερους αμυντικούς. Όχι μόνο γι’ αυτό που έπαιζε μέσα στο γήπεδο, αλλά κυρίως επειδή μας έδινε δύναμη μέσα στο παιχνίδι. Ηταν γεννημένος αρχηγός. Ηταν εκείνος που θα μας έβριζε, θα μας έδινε κουράγιο, θα έκανε τα πάντα. Αλλά είχαμε και άλλους μεγάλους: Δημητριάδη, Σαμπανάντζοβιτς, Αλεξανδρή, Σαβέβσκι. Ο Τόνι ήταν από τους καλύτερους ξένους που πέρασαν από την Ελλάδα».
Με τον Σαβέβσκι είχατε βρεθεί αντίπαλοι και στη Γιουγκοσλαβία;

«Ναι. Ο Τόνι έπαιζε στη Βαρντάρ. Είχαμε παίξει κάποια ματς. Βέβαια, θέλω να σου πω για την ΑΕΚ. Πέρα από όλα τα άλλα, είχαμε κερκίδα, είχαμε κόσμο. Αυτό κάνει μια ομάδα. Να στηρίζει την ομάδα, να δείχνει την αγάπη του. Ολα αυτά κάνουν έναν σύλλογο να ξεχωρίζει. Ο κόσμος μας στήριζε. Μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια δύσκολα μπορούσαμε να χάσουμε».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ


Ποιο είναι το μυστικό για να γίνει μια καλή ομάδα, πρωταθλήτρια;

«Παίκτες. Δύσκολα μπορείς να πάρεις πρωτάθλημα, εάν δεν έχεις καλούς παίκτες. Τον κόσμο να είναι δίπλα σου. Ο κόσμος είναι εκείνος που μπορεί να σε κάνει να δίνεις το 100% σε κάθε παιχνίδι. Και βέβαια προπονητής. Ο προπονητής μπορεί να σε φτιάχνει, να βρει τη θέση που είναι καλύτερο να παίζεις».
Εκείνα τα χρόνια, πως έπαιζε κυρίως η ΑΕΚ;

«Κοίτα, εμείς παίζαμε κυρίως με 5-3-2. Είχαμε τον Μανωλά λίμπερο με δύο στόπερ, δύο μπακ που έπαιζαν όλη την πλευρά και ήταν σαν εξτρέμ. Είχαμε τρεις μέσους και δύο φορ. Αλλά κάποιες φορές παίζαμε και με τρεις επιθετικούς, ειδικά μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια με μικρές ομάδες».
Από τις πιο δυνατές στιγμές σου στην ΑΕΚ είναι τα γκολ που έφεραν την ανατροπή από 3-1 στην Ξάνθη. Τι θυμάσαι από εκείνο το ματς;

«Ηταν στην πρώτη χρονιά μου. Είχα μπει ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο και είχα βάλει δυο γκολ».

Αυτό το ματς ήταν απόδειξη πως εκείνη η ΑΕΚ δεν έχανε με τίποτα; Πως μπορούσε να κάνει τα πάντα;

«Η ΑΕΚ μπορούσε να κάνει τα πάντα. Είχε τέτοιους παίκτες που μπορούσαν να αλλάξουν ένα παιχνίδι. Στο ποδόσφαιρο όλα μπορείς να τα κάνεις, ειδικά μια μεγάλη ομάδα».
Είχες κάποιο άλλο σημαντικό γκολ που να θυμάσαι;

«Εντονα έχω ακόμα το ματς με τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο. Είχα σκοράρει και είχαμε πάρει νίκη εκεί μετά από πολλά χρόνια. Αλλά είχα και άλλα σημαντικά γκολ, ειδικά στον δεύτερο χρόνο: την ισοφάριση με τη Δόξα Δράμας, το γκολ στον ημιτελικό με τον Αρη. Δεν θυμάμαι, να έχουμε χάσει παιχνίδι όταν σκόραρα. Όταν έβαζα γκολ, πάντα κερδίζαμε».


ΤΡΕΛΑΘΗΚΑ ΟΤΑΝ ΣΚΟΡΑΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΑΜΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ


Βέβαια, θα θυμάσαι και το γκολ με τον Ολυμπιακό στη Νέα Φιλαδέλφεια, την τελευταία αγωνιστική. Ηταν τόσο έντονο;

«Πώς να μην το θυμάμαι αυτό; Ηταν πολύ σημαντικό ματς για εμάς».


Είχες τόση ένταση, που έφτασες να χτυπήσεις ακόμα και το κεφάλι σου στους πανηγυρισμούς…

«Ναι, αλήθεια είναι. Είχαμε πολύ μεγάλη αδρεναλίνη. Είχα βάλει γκολ, παίρναμε το πρωτάθλημα, τρελάθηκα εκείνη τη στιγμή».

Πως είναι να παίζεις με τόση πίεση, με τον κόσμο στις γραμμές του άουτ, έτοιμο να μπει μέσα για να πανηγυρίσει το πρωτάθλημα;

«Φίλε, μαγεία. Ολος ο κόσμος μέσα στο γήπεδο. Τρέλα. Δεν το έχω δει πουθενά αλλού. Μόνο μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Γι’ αυτό σου λέω και να το γράψεις: δίχως τη Νέα Φιλαδέλφεια, η ΑΕΚ δύσκολα θα μπορέσει να κάνει κάτι. Το ΟΑΚΑ δεν είναι η έδρα μας».

Είχες παίξει στο ΟΑΚΑ στα ματς με τον Παναθηναϊκό και τον τελικό;

«Ναι. Ειδικά θυμάμαι το 3-3. Για εμένα, ένα από τα καλύτερα ματς που έχω παίξει».
Τι θα επέλεγες: τη φιέστα με τον κόσμο την πρώτη χρονιά ή το τρενάκι τη δεύτερη;

«Το συζητάς; Με τον Ολυμπιακό. Με τον ΟΦΗ ξέραμε πως πήραμε το πρωτάθλημα 3-4 ματς πριν το τέλος. Με τον Ολυμπιακό έπρεπε να κερδίσουμε για να είμαστε πρώτοι. Αυτό που έζησα με τον Ολυμπιακό, δεν το έχω δει ξανά ποτέ».
Εκείνα τα χρόνια έμενε το παράπονο, πως η ΑΕΚ δεν μπορούσε να κάνει το νταμπλ. Τι έλειπε και δεν ερχόταν το κύπελλο;

«Πάντα κάτι λείπει στο ποδόσφαιρο φίλε. Εάν μετά το πρώτο πρωτάθλημα έλεγε κάποιος πως μετά θα πάρουμε δύο στη σειρά, θα έλεγε πως είναι αδύνατον. Παίξαμε τον τελικό, είχε γίνει λάθος από τον διαιτητή. Παίρναμε το πρωτάθλημα. Αλήθεια είναι πως δεν είχαμε τόσο πάθος, τόση δίψα, δεν ήμασταν ίσως στο 100% της θέλησης για να πάρουμε και το κύπελλο».
Με τον Παναθηναϊκό πάντως, είχες βάλει και ένα γκολ αλά…Μέσι με πολλές ντρίπλες και σουτ στην κλειστή γωνία. Το θυμάσαι;

«Ηταν στο κύπελλο με τον Παναθηναϊκό. Ηταν ωραίο γκολ. Στον δεύτερο χρόνο πάντως, όταν κερδίσαμε με 2-0 με τα γκολ των Κοπιτσή και Αλεξανδρή. Για εμένα, αυτό ήταν το καλύτερο παιχνίδι μου με την ΑΕΚ. Μπορεί να μην είχα βάλει γκολ, αλλά ο διαιτητής δεν έδωσε δύο πέναλτι. Ο Κολιτσιδάκης δεν μπορούσε με τίποτα να με σταματήσει. Αυτό ήταν το κορυφαίο ματς».


ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ


Σου έλειψε η ευρωπαϊκή διάκριση; Εκείνα τα χρόνια παίξατε μια με την Αϊντχόβεν και μία με τη Μονακό.

«Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Η Μονακό ήταν πολύ μεγάλη ομάδα. Με Κλίνσμαν, Τζορκαέφ, Πετίτ. Εφτασε ημιτελικό Champions League με τη Μίλαν. Ηταν σπουδαία ομάδα. κόστιζε 5-6 εκατομμύρια, εμείς 500-600 χιλιάδες. Στο ποδόσφαιρο όλα γίνονται, αλλά υπάρχει και λογική. Με την Αϊντχόβεν, κερδίσαμε με 1-0 στο πρώτο παιχνίδι. Πάμε στην Ολλανδία και εκεί υπήρχε ο Ρομάριο. Τον θυμάσαι; Καλύτερος παίκτης του κόσμου ήταν πέντε χρόνια στη σειρά. Μας έβαλε τρία γκολ. Γιατί; Γιατί είναι ο καλύτερος παίκτης του κόσμου και έκανε διάφορα μέσα στο παιχνίδι».


Και δεν ήθελε να τον μαρκάρει κανείς και πήγε ο Βασιλόπουλος;

«Ναι, έτσι έγινε. Αλλά αυτόν δεν μπορούσε να τον μαρκάρει κανένας. Τον έβλεπες και όταν έπαιζε σε άλλες ομάδες, δεν μπορούσε να τον σταματήσει κανείς. Πώς να μαρκάρεις τον Μέσι; Δεν μπορείς. Μόνο εάν είναι σε κακή μέρα, έχει κάποιο βάρος και δεν έχει κέφι να παίξει».
Το γκολ με τη Μονακό ήταν από τα καλύτερα που έχεις βάλει;

«Δεν θα το έλεγα καλύτερα. Ηταν σημαντικό, γιατί ήταν στο Champions League. Λίγοι παίκτες έχουν βάλει γκολ εκεί. Εάν μου έλεγαν όταν ήμουν μικρός ξεκίνησα από την πόλη μου να παίζω μπάλα, πως θα παίξω στο Champions League και θα βάλω γκολ, θα έλεγα πως είσαι τρελός. Αλλά τα κατάφερα».


Σου έμεινε απωθημένο που δεν μπόρεσες να παίξεις με την ΑΕΚ στους ομίλους του Champions League;

«Ας μην το σκεφτόμαστε. Στην ομάδα τότε υπήρχε μεγάλο άγχος να περάσει στους ομίλους. Πήρε τον Κετσπάγια, που ήταν σπουδαίος. Μεγάλος παίκτης. Και τότε, βρεθήκαμε τέσσερις ξένοι. Επρεπε να φύγω εγώ για να παίξει ο Κετσπάγια. Αλλά η ΑΕΚ πέρασε τα ματς με τη Ρέιντζερς χωρίς τον Κετσπάγια. Εκείνος τραυματίστηκε στο πρώτο ματς στο 15’ και δεν έπαιξε μετά. Αυτό είναι τύχη. Εμείς εάν περνούσαμε τη Μονακό, ίσως να έμενα εγώ. Βέβαια, η Μονακό ήταν μια από τις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Η Ρέιντζερς δεν είναι στο ίδιο επίπεδο. Το γαλλικό ποδόσφαιρο από τότε ήταν πιο ψηλά».


Ο ΦΑΝ ΜΠΑΣΤΕΝ ΚΑΙ Η…ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΕΑ


Στα χρόνια που έπαιξες στην ΑΕΚ, φορούσες κυρίως το 10 και το 11. Ποιο ήταν το αγαπημένο σου;

«Ναι, εκείνα τα χρόνια φορούσα το 10 και το 11. Όταν δεν έπαιζε ο Τσιάρτας, φορούσα το 10. Αλλά εμένα το αγαπημένο μου ήταν το 22. Αυτό φορούσα στη Ντιναμό Ζάγκρεμπ».
Ποιον θεωρούσες πιο σκληρό αντίπαλο;

«Είχαμε δύσκολους αντιπάλους. Σίγουρα ο Κολιτσιδάκης του Παναθηναϊκού. Ο Τσαλουχίδης από τον Ολυμπιακό. Σκληροί παίκτες. Αυτούς θυμάμαι».


Επαιξες στην ΑΕΚ με μεγάλους παίκτες. Εάν σου έλεγα έναν και μόνο να διαλέξεις για συμπαίκτη, ποιον θα επέλεγες;

«Για εμένα, μόνο Μανωλάς. Ηταν δίκαιος αρχηγός. Στα δύσκολα και στα εύκολα. Ο Σαβέβσκι ήταν μεγάλος παίκτης, αλλά δεν μιλούσε. Επαιζε το δικό του παιχνίδι και ό,τι γινόταν, γινόταν. Ο Μανωλάς δεν έπαιζε μόνο με την μπάλα, αλλά και με όσα έλεγε μέσα στο γήπεδο. Μας παρότρυνε, μας εμψύχωνε, μας ανέβαζε».

Είναι αλήθεια πως ο Μανωλάς σε προσφωνούσε ως Φαν Μπάστεν;



«Όταν κάναμε προπονήσεις, ειδικά στον δεύτερο χρόνο, πήγαινα πολύ καλά. Ειδικά τους 3-4 τελευταίους μήνες, μπορώ να πω ανοιχτά, πως εγώ ήμουν ένας από τους καλύτερους παίκτες της ΑΕΚ. Και ο Μανωλάς με αγάπησε και είχε καλή γνώμη για εμένα. Είχα πάρει φόρα, είχα καλή ψυχή, με αγάπησαν και τους αγάπησα. Αλλά τους έκανα να πιστέψουν σε εμένα. Μέσα από τη δουλειά μου. Τότε, ακόμα και οι προπονήσεις ήταν «μάχες». Αλλά εγώ είχα φτάσει να μην μπορεί να με σταματήσει κανένας. Ενιωθα πιο καλός από κάθε άλλον. Ηξερα ποια είναι η αξία μου. Εβλεπα τους άλλους, έβλεπα και τον εαυτό μου. Ισως ο Σαβέβσκι, αλλά παίζαμε σε άλλη θέση. Ημουν καλά, μπορούσα να κάνω τα πάντα. Μπορεί ο Δημητριάδης να έβαζε γκολ, αλλά εγώ έκανα πολλές δουλειές. Δεν μπορώ να πιστεύω, πως εκείνην την περίοδο υπήρχε κάποιος καλύτερος από εμένα».


Εκείνο το περίφημο παρατσούκλι ως…Παναγιωταρέα, σε ενοχλούσε ή το διασκέδαζες;

«Δεν με πείραζε φίλε. Στην αρχή δεν καταλάβαινα. Μετά μου είπαν πως ήταν μια δημοσιογράφος. Δεν με πείραζε. Το μόνο που με πείραζε, ήταν αν δεν πήγαινα καλά. Είχα άγχος για να δικαιώσω όλους όσοι με πίστεψαν. Στην αρχή δεν πήγαινα καλά και ήθελα να τους δώσω πράγματα».

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ’94 ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ


Όταν άκουγες το όνομα σου ρυθμικά από τον κόσμο, πετούσες στα ουράνια;

«Όταν εγώ το άκουγα, έφευγα σε άλλη διάσταση. Όταν άκουγα το όνομα μου από τον κόσμο, ένιωθα τόσο δυνατός που κανείς δεν μπορούσε να με σταματήσει. Δίνει τεράστια δύναμη ο κόσμος. Ειδικά της ΑΕΚ».


Εσύ παραδέχεσαι πως έκανες λάθος το καλοκαίρι του ’94. Από τη διοίκηση είχες παράπονα; Ενιωσες πικρία;

«Αλήθεια είναι πως με πείραξε. Κυρίως, επειδή στο δεύτερο πρωτάθλημα, ειδικά στον δεύτερο γύρο, εγώ προσέφερα πολλά στην ομάδα. Τόσο με τα γκολ μου, όσο και με την απόδοση μου. Με πείραζε, γιατί ήθελα να μείνω. Μετά το ματς με τον Ηρακλή, θυμάμαι πως τρώγαμε στο ξενοδοχείο και ήρθε ο κ. Καρράς και μου είπε: “Δεν γίνεται να αλλάξουμε ξένους. Αυτή η τριάδα που έχουμε είναι η καλύτερη”. Αλλά στο ποδόσφαιρο αλλάζουν αυτά. Οταν έφυγα από την ΑΕΚ, με ζήτησε η…μισή Ελλάδα. Όταν γύρισα στην Κροατία, έπαιξα στο Champions League δύο χρόνια με τη Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Είχαμε μεγάλη ομάδα τότε, συνέχισα να είμαι σε πολύ υψηλό επίπεδο. Εάν είσαι κακός παίκτης, δεν γυρνάς σε μια μεγάλη ομάδα όπως είναι η Ντιναμό».
Με τον Μελισσανίδη πως ήταν οι σχέσεις σας;

«Καλή σχέση είχαμε. Δεν είχα πρόβλημα. Μόνο ένα περιστατικό θυμάμαι στο ξενοδοχείο. Ημασταν στο δωμάτιο μαζί με τον Ηλία Ατματσίδη. Είχαμε κλειστεί στο δωμάτιο μας και παίζαμε χαρτιά, ενώ θα έπρεπε να κοιμόμασταν. Ηρθε ο Μελισσανίδης, χτύπησε την πόρτα. Μας βλέπει: “Τι κάνετε εσείς; Αύριο έχουμε παιχνίδι και εσείς παίζετε χαρτιά;”. Αλλά παίξαμε καλά, νικήσαμε και δεν υπήρξε θέμα».
Είναι αλήθεια πως ως παίκτης του Πανηλειακού, ήρθες μετά από αγώνα σου σε ματς της ΑΕΚ από την εξέδρα με κασκόλ;

«Ναι, είναι αλήθεια. Είχα πάει να δω ένα παιχνίδι. Δεν θεωρώ πως έκανα κάτι. Η ΑΕΚ είναι η ομάδα της καρδιάς μου».
Πως είναι δυνατόν ένας ξένος, να αγαπήσει και να δεθεί τόσο πολύ με μια ομάδα;

«Αγάπησα πολύ την ΑΕΚ. Πέρασα και δύσκολες και καλές μέρες. Στο τέλος, υπερίσχυσαν οι καλές μέρες. Και δεν μπορώ να τις ξεχάσω. Δεν μπορώ να ξεχάσω τον κόσμο. Δεν μπορώ να ξεχάσω, πως όταν έφυγα από την Ελλάδα και πήγαινα με το πλοίο από την Πάτρα στο Μπάρι. Όταν άλλαζα σκάφος για να πάω στο Ντουμπρόβνικ, με βλέπει ένας οπαδός της ΑΕΚ και άρχιζε να φωνάζει ρυθμικά το όνομα μου! Αυτό είναι μαγεία. Δεν μπορείς να το ξεχάσεις ποτέ. Ο κόσμος δίνει μεγάλη αγάπη στην ομάδα και στους παίκτες της. Και ο γιος μου έχει γεννηθεί στην Αθήνα. Είναι μισός Ελληνας. Μου άρεσε η ζωή στην Αθήνα, ο κόσμος. Όταν έφυγα από την ΑΕΚ έκλαιγα. Μου άρεσε πολύ. Οι Ελληνες είναι ανοιχτοί. Δεν είναι Γερμανοί, να είναι κρύοι. Ισως βέβαια και επειδή πήραμε τα δύο πρωταθλήματα και έτσι οι εικόνες του κόσμου είναι πολύ καλές».


ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ Η ΑΕΚ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΞΑΝΑ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΗΣ


Μπορούσες να περιμένεις το 1994, πως η ΑΕΚ θα έκανε 23 χρόνια να πάρει το πρωτάθλημα;

«Όχι. Νόμιζα πως θα μπορούσε να πάρει. Τώρα κυριαρχεί ο Ολυμπιακός, κάποιες λίγες φορές ο Παναθηναϊκός. Για εμένα, για να πάρει πρωτάθλημα η ΑΕΚ πρέπει να κάνει γήπεδο. Αλλιώς θα είναι πολύ δύσκολο»


Το γήπεδο περιμένεις για να έρθεις ξανά στην Αθήνα να δεις την ΑΕΚ;

«Το έχω στα σκαριά για φέτος. Θα προσπαθήσω να έρθω στο τέλος του καλοκαιριού. Να έρθω λίγες μέρες, έχω κανονίσει με έναν φίλο μου που παίζαμε μαζί στον Πανηλειακό. Δεν θα έχει φτιαχτεί το γήπεδο, αλλά θα δω ξανά την ΑΕΚ».