Σελίδες

Ετικέτες

4/7/17

Σχέσεις: Τρώμε πολύ επειδή δε μπορούμε να βρούμε σύντροφο;


Όταν σώμα, τροφή και συναίσθημα εμπλέκονται υπό το πνεύμα της προσφοράς και της ζήτησης
Γράφει ο διαιτλόγος -Διατροφολόφος Ευάγγελος Ζουμπανέας 
 Ας ξεκινήσουμε μιλώντας για σχέσεις…

Ο έρωτας για παράδειγμα δεν θα φημιζόταν ποτέ για την ορθή κρίση του. Για τον ερωτευμένο που δεν βρίσκει την αναμενόμενη ανταπόκριση, η απογοήτευση απλώνεται καθημερινά σα βούτυρο στο ψωμί του που το καταπίνει αμάσητο, τρώγοντας κάθε μπουκιά για να στείλει πιο κάτω κάθε αγαπημένο ή πονεμένο συναίσθημα. Για πόσο καιρό μπορείς όμως να συνεχίσεις έτσι; Να φωλιάζουν εκεί όλα μαζί και να ουρλιάζουν λυσσασμένα. Ποιος θα μπορεί έπειτα απ’ αυτό ν’ ακούσει τις επιθυμίες  που βυθίστηκαν στα σωθικά σου; Ποιος θα μπορεί να συναισθανθεί την πίκρα από τα λόγια που δεν άκουσες; Ποιος θα μπορεί να σε νιώσει έστω και στο ελάχιστο αν κρύβεσαι πίσω από κάθε μπουκιά φαγητού καταπίνοντας αμάσητα ότι σου συμβαίνει  πριν καν προλάβεις έστω να αξιολογήσεις τι είδους συναίσθημα είναι αυτό που καταπίνεις;
Η Μελίνα Μερκούρη είχε πει κάποτε πως «στην Ελλάδα δεν χρειαζόμαστε ψυχολόγους γιατί έχουμε τον ήλιο και τους φίλους μας για συντροφιά και παρηγοριά». Όπως επίσης το καταπληκτικό «γιατί να βγω έξω αν δεν πρόκειται να φλερτάρω;» Το ίδιο το φαγητό θα πρέπει να είναι γίνει ερωτική σχέση μεταξύ εσένα και του εαυτού σου. Να σε θρέφει με την φροντίδα που μπορεί να σε θρέψει και να το αγαπάς γιατί αγαπάς εσένα. Ο ψυχίατρος Θάνος Ασκητής σε μια συνέντευξή του είχε πει κάποτε πως οι μακρόχρονες σχέσεις, αφού καταλαγιάσουν τα πρώτα κύματα του πάθους, συνεχίζουν κι επιβιώνουν μόνο αν λειτουργούν υπό τη συνθήκη του «Σ’ αγαπώ γιατί… μ’ αγαπάς». Σου προσφέρω γιατί θέλω να σ’ ευχαριστήσω και σ’ ευχαριστώ γι αυτά που μου προσφέρεις.
Στο φαγητό όπως και στον έρωτα θα πρέπει να δίνεις ακριβώς όση σημασία χρειάζεται για να διασφαλίσεις την αρμονία. Λιγότερο απ’ όσο του αξίζει θα το βρεις μπροστά σου ως μια τραγική φιγούρα και περισσότερο απ’ όσο πρέπει σύντομα δεν θα αντέχεις την εικόνα σου  που βλέπεις στον καθρέφτη. Χαριτολογώντας, θα σου έλεγα πως «κάθε φορά που προσφέρεις περισσότερα από όσο χρειάζεται σε μια σχέση, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι θα βοηθήσεις αυτόν τον άνθρωπο να κάνει μια καλύτερη επόμενη σχέση στο μέλλον». Αν σ’ ένα πεινασμένο δώσεις μισό πιάτο φαγητό θα σε ευγνωμονεί, μα αν συνεχίζεις να του δίνεις επιπλέον φαγητό στο πιάτο αφού έχει χορτάσει τότε θα μπουχτίσει και θα το κάνει πέρα.
Όσον αφορά το σώμα σου, αν δεν κατανοήσεις πόσο ακριβώς χρειάζεται για να χορτάσει, όσο περισσότερο του δώσεις δεν θα το κάνει ακριβώς πέρα… αλλά θα το πάει ακόμα πιο πέρα μέχρι να μπουχτίσουν από λίπος τα παραφουσκωμένα  λιποκύτταρα, αλλάζοντας δραματικά την εικόνα της σχέσης σας και την εικόνα σου στον καθρέφτη.
Δεν ξέρω αν σου αρέσουν κι εσένα τα «Happy End» αλλά εμένα τουλάχιστον με ανακουφίζουν. Το μόνο κακό είναι ότι για να φτάσεις μέχρι εκεί πρέπει να τρέξεις σαν ήρωας, να πασχίσεις, να παλέψεις, να διεκδικήσεις και πολύ συχνά ίσως χρειασθεί να ξαναγεννηθείς κι απ’ τις στάχτες σου. Δεν υπάρχει τίποτε στη ζωή που να σου προσφέρει το «Happy End» στο πιάτο. Θα αγωνιστείς για να το κερδίσεις. Θα πρέπει να μάθεις ν’ αναγνωρίζεις τα λάθη σου και κυρίως να μπορείς να μαθαίνεις από τα λάθη των άλλων. Ρίξε μια ματιά γύρω σου και δεν πόσα λάθη μπορείς να αναγνωρίσεις. Δικά σου και των γύρω σου. Η ζωή θέλει θάρρος…
Η σωστά επιλεγμένη διατροφή μοιρασμένη στα μεγάλα και μικρά γεύματα σωστά συνδυασμένα όπως ακριβώς τα έχω παρουσιάσει στο  στο βιβλίο Thin Positive είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της θρέψης  στη καθημερινότητά σου.  Τα βασικά γεύματα της κάθε ημέρας είναι τα μονάκριβά σου. Είναι το στήριγμα και ότι πολυτιμότερο χρειάζεται ο εσωτερικός σου κόσμος, που μόνο με τις δικές του υγιείς δυνατότητες, μπορείς να κάνεις ότι επιθυμείς ακόμα και πιο μακριά απ’ το κόσμο που μπορείς να δεις με τα μάτια σου…
Περισσότερα μυστικά ελέγχου της πείνας και της διατροφής στο βιβλίο Thin Positive από τις εκδόσεις Μεταίχμιο